Bugün geldiğimiz noktada anneliğin en büyük sınavlarından biri, çocuğuna neyi yedirip neyi yedirmemek gerektiğine karar vermek oldu. Çünkü yıllardır bize hep aynı cümle tekrar edildi: “Paketli gıdalar zehirdir.”

İçinde şeker var, katkı maddesi var, koruyucu var denildi. Öyle yoğun bir korku dili oluşturuldu ki, çocuğuna marketten alınmış küçük bir çikolata veren anne bile zamanla kendini suçlu hissetmeye başladı. Sanki "iyi annelik", tüm paketli ürünleri hayatından tamamen çıkarmakla eş değer hale getirildi.

"Doğal" Etiketli Yeni Bir Dönem

Sonra bir anda başka bir dönem başladı. Bu kez raflar “doğal” etiketiyle dolup taştı. Meyve özleri, macunlar, pekmezler, ballar, özel karışımlar… Cam şişelerde, ahşap kaşıklarla servis edilen; “yerli ve milli”, “katkısız”, “annelerin tercihi” denilerek pazarlanan ürünler hayatımıza girdi.

Aslında insanlara yalnızca ürün satılmadı; vicdan satıldı, annelik duygusu üzerinden yeni bir güven inşa edildi. Ve toplum buna çok çabuk ikna oldu.

Şekerin Adı Değişti, Etkisi Değişmedi

Dün çocuğuna bir parça çikolata vermeye çekinen anne, bugün “doğal sonuçta” diyerek kaşık kaşık şeker yüklemesi yapmaya başladı. Çünkü algı çoktan değişmişti. Şeker artık şeker olarak değil; pekmez, meyve özü, doğal karışım ya da macun adıyla sunuluyordu. Oysa vücut, kaynağı ne olursa olsun, aşırı şekeri tolere etmekte aynı oranda zorlanır.

Belki de o çok korkulan küçük çikolata parçasındaki şeker miktarı, çocuğun günlük hayatında tolere edebileceği seviyedeydi. Ama “sağlıklı” etiketiyle sınırsızlaştırılan ürünler, fark edilmeden çok daha fazla şeker tüketimine kapı araladı.

Asıl Mesele Gıda Değil, Manipülasyon!

Buradaki asıl mesele yalnızca gıda değil. Mesele, annelerin sürekli bir suçluluk duygusu üzerinden yönlendirilmesi.

Önce paketli gıda veren anneler kötü hissettirildi.

Ardından, bu pahalı "doğal" ürünleri kullan(a)mayan anneler yetersiz hissettirildi.

Çünkü bir anneyi manipüle etmenin en kolay yolu, ona çocuğuna karşı “eksik” olduğunu düşündürmektir.

Çözüm: Korku Değil, Denge

Oysa sağlıklı yaklaşım; korku, baskı ve propaganda arasında savrulmak değil, dengeyi koruyabilmektir.

Bir ürünün doğal olması, onun sınırsız tüketilebileceği anlamına gelmez. Nasıl ki bir çocuğa tek oturuşta bir tabak dolusu üzüm yedirmiyorsak, “doğal” diye beş kaşık pekmezi de art arda içirmemeliyiz.

Unutmayalım; bazen ambalaj değil, algı yanıltır.